گفت وشنود

تصویری از داخل مسجد قبه الصخره در قدس

azad1359 — Mon, 25 Aug 2008 21:10:22 GMT

تصویر: داخل مسجد قبه الصخره در قدس

سلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین

azad1359 — Sat, 23 Aug 2008 16:52:18 GMT

امروز عصر رفته بودم به بابا و مامان کوچولو سربزنم که دوسه روزاز تولدش به خاطر

یه مریضی کوچولو و شاید سهل انگاری دکتر در زود مرخص کردنش وضعش وخیم

شد و دوباره بستری شد.ولی اینبار دیگه کارازکار گذشته بود

بین راه که برمیگشتم به یاد خدابیامرزپدربزرگم افتادم که میگفت روایت داریم که

معصوم ع میگوید درمصیبتهایتان هم به یادمصیبتهای ما اهل بیت علیهم السلام

گریه کنید . بعد هم همینجوربرای خودم روضه حضرت علی اصغر را میخواندم .

و لحظه ای که نقل شده مادرش که قطرات شیرخود را میدید به یاد علی اصغرش

گریه میکرد .

نمیدانم ولی شاید اهل بیت ع گاهی عنایتی به شیعیانشان میکنند و میخواهند

آنهاراباغمهای خود مخصوصا مصیبتهای آقا اباعبدالله ع آشنا کنند

به هرحال به منزل که رسیدم تماس گرفتند وگفتند این کوچولو هم عمرش

به دنیاباقی نبود

انشاالله که خدا اول یه صبر زیاد وبعدش هم فرزند سالم وصالح دیگری به پدر و

مادرش عنایت کنه

کودکی دارد پرپر میشود بردستان مادرش - اللهم اشف کل مریض

azad1359 — Fri, 22 Aug 2008 14:35:18 GMT

امروز دیگه جرات ندارم دست به تلفن ببرم

چون یه وروجکه که در بستر بیماری وشاید مرگ افتاده.

دیروز که حالش خیلی بدشده بود بستری شده بود وامروز عصر که ازخواب بلند شدم

خبر خیلی بدی شنیدم .

نمیدانم چرا دیشب که به مامانش زنگ زده بودم توی بیمارستان چیزی به من نگفته

بود ولی امروز عصر شنیدم که دکترها جوابش کرده اند و امیدکمی به زنده بودنش

هست . یعنی فقط خداباید به کوچولو بودنش رحم کنه

ویه خبربدتراینکه شنیدم اگه حالش هم خوب بشه احتمال داره برای همیشه دچار

ضایعه مغزی بشه

خدایا من که روسیاهم ولی تو خود صاحب ورب بندگانت هستی

وبه این روز شریف که متعلق به صاحب و مولایم حضرت مهدی عج هست و به آن

لحظه ای که برقبر شریف مادرش زهراس اشک مظلومیت میریزد تورا سوگند

میدهم که این کوچولو را هم سالم و تندرست به پدر ومادرش برگردان

السلام علیک یا بقیـه الله فی ارضه

azad1359 — Fri, 22 Aug 2008 04:07:58 GMT

امسال به مناسبت عید نیمه شعبان یکی ازمراجع بزرگ تقلید جمله ای داشتند

درخور تامل این بزرگوار فرمودند فساد وظلم بسیارزیاد شده است وباید منتظرظهور

منجی عالم بشریت امام زمان عج بود چراکه ازنشانه های ظهور ایشان این است

که دنیا پرازظلم و جور میشود

البته به نظر حقیر باید دراین حرف تاملی کرد وگفت درست است که روایاتی داریم

که ازنشانه های ظهور آنحضرت کثرت ظلم وفساد است اما این نه به این معناست

که لاجرم باید دنیا سراسرظلم وفساد شود تاآن وجود نورانی تشریف بیاورند بلکه

استفاده ازاین نوع کلمات در روایات شریفه میتواند به عنوان علائمی باشند که آن

حضرت زمانی تشریف خواهند آورد که مردم زمان ازهر کس و هرچیزی جز خدا و

امام برحق او ناامید شده باشند و به وضوح ببینند که غیراز وجود نورانی آنحضرت هر

کس پست ومنصبی به عهده بگیرد نتیجه ای جز ظلم و جور نخواهد داشت وبه

عبارتی آن فهم و درک روحانی است که ملاک عمده برای آمدن آن حضرت میباشد

والا اگرتمام دنیارا ۱۰۰برابر این ظلم هم فرابگیرد اما مردم به این شناخت نرسندکه

تنها منجی آنها یک وجود نورانی است آنحضرت هرگز ظهور نخواهندکرد و اصلا نتیجه

ای هم برظهورایشان مترتب نخواهد بود

پس بیاییم و دست به درگاه متعال برداریم و با تمام وجود عرضه بداریم که ای خدای

رحمان و رحیم وای خدایی که یوسف را به یعقوب بازگردانیدی آنهم درسنین کهولت

ودرحالی که چشمانش ازگریه بریوسف سفید گشته بود بیا و لطفی برما کن واول

معرفت وجود آن بزرگوار را به ماعنایت کن وبعد خوددرظهور شریفش تعجیل بفرما

آمین یا رب العالمین

نامه آيت‌الله محمدحسين بهجتي امام جمعه فقید اردکان به فرزندش

azad1359 — Tue, 19 Aug 2008 15:37:56 GMT

فرزند دلبندم،
سلامي دلپذيرتر از نسيم بهاري و خوشبوتر از گل‌هاي کوهساري و گرمتر از چشمه خورشيد و روشنتر از سپيده‌دمان به تو تقديم مي‌دارم؛ سلامي برخاسته از پرده جان، سلامي پرورده شور و اشتياق.

گرامي فرزندم،
اي شکوفه آرزو و بهار اميدم، اميد آن دارم که چون باد هميشه تکاپوگر و چون برق، همواره ظلمت‌شکاف و چون مهر، هميشه پرتو‌افشان و چون بدر، هماره شب‌زنده‌دار و چون شباهنگ همه شب سحرخيز باشي.

اي دل‌پسند دلخواه،
دلم مي‌خواهد چون ستاره بر لب بام هستي بدرخشي و چون کهکشان از افق‌هاي بلند بتابي؛ چون قلّه هيماليا، بر آسمان سرکشي و چون شفق، نور آفتاب را در سينه خود نگهداري؛ چون ارواح پاک از فرط صفا به عرش پر گيري و چون مسيح بر آسمان عروج کني؛ چون امواج يک لحظه از حرکت باز‌نايستي؛ چون دريا عميق و بي‌کران باشي. دلم مي‌خواهد چون صدف، پر گوهر اما خاموش باشي؛ چون براق، مرکب جان خويش گردي و آسمان‌ها را درنوردي تا پيمبر جانت را به معراج قُرب جانان برساني. دلم مي‌خواهد در اخلاص، سلمان و در زهد اباذر و در اسرار، کميل و در شوق و استقامت حجر بن عدي، در بيان حجّت، هشام بن حکم و در علم و حکمت، مؤمن الطّاق و در عرفان و عمل اويس قَرن و در صبر و ثبات، زينب زمان باشي.

نور چشمم،
چشم دارم که کم از ذره نباشي که با همه خردي، همتي بلند دارد و تا به آفتاب نرسد، پاي از سير و دست از طلب نکشد.
ذرۀ خرد به خورشيد رسيد از سبـکي ماند سرگشـته به راه آن که سبـک‌بار نشد
آشنا باش کزين پـرده خبرها شنـوي گوش بيـگانه ز اسرار، خبـر‌دار نشد

مي‌خواهم کم از نحل نباشي، نمي‌بيني که با همه ضعف و ناتواني چه شيرين‌کار و سازمان‌ديده و پرتلاش، دوست‌نواز و دشمن‌گداز است. جز از گل‌هاي پاک ننوشد؛ از گل‌هاي هرزه و بدبو بپرهيزد و جز بر گياهان پاک ننشيند و برنخيزد.
مي‌خواهم دريا باشي نه حباب، دريا باشي که قطرات سرگردان باران و رودهاي بي‌قرار و جوي‌ها و نهرهاي بي‌پناه را در سينه خود جاي دهي و از الطاف بي‌دريغ خويش همه را بهره‌مند سازي، حباب نباشي که سبک‌مايه و تنگ‌حوصله بوده، از پروا آکنده باشي که فرجام هوا زوال و فناست.
حباب آسا هواي خودنمائي کرد دلتنگم شدم هم صحبت دريا چو ترک اين هوا کردم

چو دريا باش که ظاهرش از باطنش بهتر است؛ نه چون حباب که ظاهري آراسته دارد و باطني خراب، بر باطن تهي خويش پرده از ريا و تزوير کشيده و سر به کبريائي برافراخته است و بدين جهت است که بد‌عاقبت است؛ نسيمي پرده‌اش بدرد و بادي آبرويش ببرد.
مي‌خواهم چون شميم گل‌هاي کوهستاني باشي که از خود به‌درمي‌رود و به نقطه‌هاي دور پراکنده مي‌گردد تا از عطر خويش دل‌هاي پريشان را جمع و جان‌هاي محزون را شاد و شکفته سازد و مبادا هرگز چون شعله به گِرد خويش پيچي و چون گردباد خودمحور باشي، نبيني که شعله از خودخواهي، دور و نزديک را بسوزد تا خود برافروزد و گردباد از خودمحوري، غبار برانگيزد و فضا را تيره سازد؟!

فرزند دلبندم،
نصيحتي خواسته بودي، چند جمله مي‌نويسم شايد از آن ميانه يکي کارگر افتد و تو را مي‌سزد که اندرز پدر به جان بپذيري که هم تو شايسته و عاشقي و هم من، دلسوز و مشفق.
فرزندم،
بزرگترين مانع رسيدن به کمال آلوده بودن به گناه است که گناه سمّ قتّال است و اسباب وبال. هر اندازه از گناه فاصله گيري، به خدا نزديک شوي و هر چه بيشتر گناه را ترک کني، رضاي حق را بهتر جذب کني. حافظ مي‌گويد:
در ره منزل ليـلي که خطرهاست در آن شرط اول قـدم آنست که مجنـــون باشي

غوطه در اشک بزن، کاهل طريقت گويند پاک شو اول و پس ديده بر آن پاک انداز!

عزيزم،
اول‌گام راهيان طريق حق، اطاعت فرمان و ترک عصيان است. جائي که صفي‌الله را با ترک اولائي ز بهشت مي‌رانند؛ چگونه آلودگان را با آن همه گناه به بهشت فراخوانند؟! اگر مي‌خواهي به قرب خدا رسي؛ بايد ترک هوا کني که صاحبان گناه، آبروئي ندارند و آنان را به کعبه رضاي حق راهي نيست. بيچارگي و واماندگي و بدبختي بشر، همه از معصيت است که گناه، عامل ذلت و باعث نکبت و وسيله سلب توفيق و سبب لغزش از طريق است.

دعاي کميل را با تفکر در واژه واژه آن بخوان تا از عواقب شوم گناه آگاه گردي. خوب بينديش که علي(عليه‌السلام) چه مي‌گويد و آثار شوم گناه را چگونه بيان مي‌فرمايد. گاهي گناه، بلا نازل مي‌سازد و گاه برکت مي‌برد و گاه مانع رفع دعا و اجابت التماس بنده مي‌گردد؛ گاهي حلاوت عبادت را از آدمي مي‌گيرد که دل از گناه تيره مي‌شود و توفيق از انسان دور مي‌گردد. آن گاه در پايان دعا، بي‌تابي علي را با همه عصمت و طهارتش بنگر؛ درست چون مجروحي خون از بدن رفته و چون زمين‌خورده‌اي دست و پا شکسته و چون مصدومي در تصادف متلاشي گشته، دست استغاثه برمي‌آورد و فرياد برمي‌دارد و پريشان و بي‌طاقت مي‌نالد که خدايا زود باش، شتاب کن، همين شب، همين ساعت، همين لحظه دستم را بگير که مي‌افتم، توفيقم بخش که اين زهر هلاکم مي‌کند، درمانم کن که اين درد هم اکنون مرا مي‌کشد. از درد به خود مي‌پيچد که هر نفس، خطر مرگ تهديدش مي‌کند، ناله مي‌زند و خدا را قسم مي‌دهد که: «...ان تهب لي في هذه اللّيله و في هذه الساع کلّ جرم اجرمته و کلّ ذنب اذنبته...»

راستي چه بي‌انصافي و بزرگ‌ستمي است که انسان با مولاي مهربان خويش درافتد و با آن همه عنايت و نوازش و مرحمت که از او مي‌بيند، باز جرئت ورزد و فرمان او را مخالفت نمايد. آه، چه بي‌شرمي از اين بالاتر و چه وقاحتي از اين زشت‌تر؟ و چه گستاخي از اين رسواتر؟ آه، چه خجلت‌آور است که او با بي‌نيازي، ناز تو کشد و تو با آن همه نياز، به او پشت کني!! او تو را فراخواند و تو فاصله گيري و به عقب برگردي؛ او در حق تو، وفا کند در پي وفا، کرم کند بر سر کرم و نعمت دهد پياپي و نوايت رساند دمادم و تو در حق او، جفا کني بر سر جفا و جرئت‌ ورزي در پي جرئت!! دعوتش را نپذيري و محبتش را ناسپاسي کني. کفران ورزي و سرپيچي کني. واي و صد واي از اين جسارت که او تو را جويد و خواند و تو از او در غفلت به سر بري. او به تو رو مي‌آرد و تو از او بگريزي. او به گرمي پاسخت گويد و تو دعوتش را اجابت نکني.

عزيز من،
هر گناهي جسارت به خداست. اين همه جسارت را چگونه تحمل مي‌کني؟! آيا روزي مي‌تواني آن را تلافي کني. دعاي توبه زين العابدين را بخوان؛ ببين و بينديش، بخوان و بازخوان. بنگر که چگونه گناه در نظر وي عظيم و غير‌قابل‌جبران است. مي‌فرمايد: «اگر آن قدر دستم را به درگاه تو بلند سازم تا بازوانم از پيکر فروافتد و اگر در برابرت به معذرت رکوع روم و آن‌قدر رکوعم را طولاني کنم تا پشتم بشکند و اگر در برابر تو آن‌قدر به خاک افتم تا مهره‌هاي گردنم از کار افتد و اگر تلافي گناه را همه عمر به جاي نان و آب، خاک و خاکستر خورم با اين همه شايسته بخشش يک گناه نگردم.»

فرزندم،
خوب در گناهان گذشته و حال خويش بينديش و همواره آن را به ياد داشته باش و همواره هراسان و بيمناک باش که کار گناه وخيم است و عاقبتش نامعلوم. اگر تو آن را فراموش کني، خدا فراموش نخواهد کرد. هر زمان که حالي داري، استغفار کن و از خد آمرزش خواه که پيامبر گرامي با عصمت عظيمش هر روز هفتاد بار استغفار مي‌کرد. خوف از گناه علامت ايمان است که پيامبر(ص) به اباذر فرمود: «نشان مؤمن آن ست که اگر گناهي کند چنان هراسان باشد که گوئي در کنار صخره‌اي لرزان قرار گرفته که هر لحظه بيم آن مي‌رود که آن صخره عظيم فروغلتد و بر او فروافتد.»

فرزندم،
به خود اجازه هيچ گناهي مده اگرچه خرد و حقير باشد؛ که هر گناهي مخالفت خداست و مخالفت خدا در هر امر عظيم است و علي(عليه السلام) فرمود: «اشدّ الذنوب ما استخفّ به صاحبه؛ سخت‌ترين گناه گناهي‌ست که گنه‌کار آن را کوچک شمارد.» مگر نه اين است که کوه‌هاي بزرگ از سنگ‌ريزه‌هاي خرد و درياي بي‌کران از قطرات باران فراهم مي‌آيد؟ شاعر عرب مي‌گويد:
خلِّ الذنوب صغيرها و کبيرها فَهُوَ التُّقي لا تُحقِرنَّ صغيرهً ان الجِبال مِن الحِصي
و امام بزرگوار موسي بن جعفر(عليه‌السلام) فرمود: «خشم خدا در ميان گناهان پنهان است، پس هيچ گناه را مرتکب مشو چه داني شايد همان گناه کمين‌گاه خشم خداست و تو با ارتکاب آن به خشم خدا دچار خواهي شد.»

عزيزم،
گاه يک شعله موجب حريقي بزرگ مي‌گردد و کبريتي خرمني را آتش مي‌زند و موئي ديده را کور مي‌سازد؛ پس مبادا هيچ گناهي را کوچک شماري که در ديد بزرگان معرفت هر گناهي کبيره است.
هر چند که پند در جهان بسيار است پندي دهمت که گوهري شهوار است
مشمار گنه خرد و گر چند کم است يک شعله کم آفت صد نيـــزار است

اگرچه سخن به درازا کشيد، بگذار سخني ديگر از زين‌العابدين(عليه‌السلام) که دردشناس و درمان‌دان است، در خطر گناه، براي تو بخوانم که تو فروغ چشم و آرام دل مني و دريغم آيد که تو را از خطرات گناه در حدّ توان خويش آگاه نسازم. دوست دارم که تو را پيش از سقوط در چاه، بيدار سازم تا به چاه نيفتي و اگر خداي ناکرده افتادي، رهائي خويش را به سرعت چاره‌ جوئي و در چاه نماني که ماندن همان است و هلاکت همان. در مناجات نخستين از مناجات پانزده‌گانه زين‌العابدين(عليه‌السلام) چنين مي‌خواني: «الهي البستني الخطايا ثوب مذلّتي وَ جَلّلني التباعد منک لباس مسکنتي و امات قلبي عظيم جنايتي؛ يعني، خدايا گناهان لباس ذلّت و خواري بر تنم پوشانده و دوري از تو جامه بدبختي و بيچارگي در برم کرده و جنايت بزرگ من، دلم را نه افسرده که مرده ساخته است.»
در هر حال مردانه کوشش کن و به هر طريق که مي‌تواني از راه مراقبه يا محاکمه يا ندامت و توبه و يا استغفار و التماس، گرد معصيت و غفلت را از آينه دل بزداي و مراقب باش تا دگر باره غبار بر آن ننشيند.

فرزند محبوبم،
از تو که کم گناه کرده‌اي و دلي پاک و باصفا داري، فراوان التماس دعا دارم. مبادا پدر گنه‌کارت را فراموش کني، تو را به خدا مي‌سپارم.

السلام علیک یا اباعبدالله

azad1359 — Mon, 18 Aug 2008 05:59:29 GMT

دیشب ازجلوی مسجد مدرسه علمیه حضرت معصومه س که کارگاه ساخت ضریح

جدید امام حسین ع است رد میشدم که متوجه شدم در کارگاه رابازکرده اند و

سیل جمعیت به طرف ضریح جدید راه افتاده .

ولی نه انگار نمیشد یعنی اصلا توان داخل رفتن نداشتم . وقتی به یاد شش گوشه

ضریح افتادم و علی اصغرکه در آغوش امام حسین ع دفن شده و علی اکبرع که

زیرپای پدر توان داخل رفتن راازدست دادم .

گفتم امام حسین ع همینجوری هم این ندای خفته را میشنود ولو درپس اینهمه گناه

ومعصیت چیزی ازآن نمانده باشد

خاطره ای از اولین روزهای دانشگاه قم

azad1359 — Sun, 17 Aug 2008 13:35:31 GMT

روز امتحانات پایان ترم بود . پاسخ نامه ها را تقسیم کرده بودند که من ازراه

رسیدم .

چه منظره جالبی دوتادانشجوی ناب هم کنارمن نشسته اند.یه گل پسرویه

دخترگل .گل پسر همان اول کار ازمن تقلب خواست که خنده دوستانه ای

بهش کردم و گفتم منهم اندازه شما بلدم. واو هم خنده ای به یاد خاطره جالب

ولی بدی که باهم داشتیم . البته جالبی اش به این بود که از قدیم گفته اند

کوه به کوه نمیرسد اما آدم به آدم میرسد.

یکساعتی گذشت و وقت روبه اتمام که صدای داد و بیداد یکی ازناظرها که از

مسئولین دانشگاه بود بلند شد. اول ترسیدم بامن باشه ولی سرم را که بلند

کردم متوجه شدم با خانم گل کناردستی ماست . تانگو این خانم گله هم

مشغول تقلب بوده . خلاصه یک داد و بعدش هم تهدید به اخراج ازسرجلسه .

ولی انگار تهدید هم کارساز نبود چون چنددقیقه بعد دوباره دادوبیدادناظر بلند

شد و خانم گله رو بلندش کردند و نشاندند روی صندلی جلویی من .

خلاصه آنروز عید ما بود یعنی به عبارتی تلافی همه چیز دراومد.

حالا بریم سراغ اصل ماجرا

روزهای اولی بود که سرکلاسهای دانشگاه توی قم شرکت میکردم و طبق

معمول عشق استادها به دیرآمدن . من طبق معمول توی حیاط قدم میزدم

که دوستان صدازدند استاد آمد . سریع خودم رابه کلاس رسانیدم ولی جایی

برای نشستن نبود .بایدیک صندلی ازبیرون میاوردم و زیردست استاد وزیر پنجره

مینشستم.

استاد طبق معمول یک حاج آقای گل بود. وبا ورودش به کلاس صدای پچ وپچ

خانمها و متلک آقایون بلند شد. دوسه دقیقه ای نگذشته بود که این گل پسر

که همکلاسی مابود صدازد و گفت : استادمیشه درپنجره را بازکنید ؟

حالا هواهم تقریبا خنک بود و پنچره باپرده ای پوشانیده شده بود که باید اول پرده

جمع میشد و بعد هم درپنجره رابازمیکردی.

حس ششمم میگفت یک کاسه ای زیرنیم کاسه هست و برنامه ای برای حاج آقا

منهم طبق اخلاقی که دارم و برای اساتید احترام ویژه ای قائلم و خصوصا اینکه

استاد حاج آقا هم بود سریع بلند شدم تاهربلایی هست سرما خراب شده

واحترام استادمحفوظ بماند .

چشمتان روز بد نبیند حالا که میخواهم پرده راجمع کنم هیچ اثری از بند

مخصوصش نیست . یکباره کلاس منفجرشد ازخنده . تازه فهمیدم این بلاها چه

کلکی زده اندبند مخصوص جمع کردن پرده را لای در پنجره مخفی کرده بودند.حالا

باید اول درپنجره رابازکنم . هرچه نگاه میکنم هیچ اثری از دستگیره پنجره

هم نیست . این طرف رانگاه کن آن طرف رانگاه کن . ودوباره انفجار خنده

خودم رابه نفهمی زدم و بیشتردقت کردم . ازشانس بد ما دستگیره ای درکار نبود

فقط یک چفت خیلی کوچولو آنهم درگوشه ای که باتوجه به زنگ زدگی به

سختی قابل رویت باچشم غیرمسلح بود . ولی خوبی کاراینجا بود که یک ذره

هم خودم را نباختم و وقتی کارتمام شد باآرامش خاطر و حالتی تمسخر آمیز

روبه گل پسرکردم و گفتم :

یک چیزیت میشه ها

بعد یکی ازدوستان دیگرکه همدستش هم بود گفت :

بابا اگه من بودم صدبارخودم رو باخته بودم

استاد هم که تیپ ساده مارادیده بود و فکر میکنم تقریبا فهمیده بود ماجراازچه

قراربوده دنبال بهانه ای میگشت که تلافی کارمارو سراین بچه های بلا خالی

کنه که بعدازچند دقیقه که شیطنتهای گل پسر دوباره داشت گل میکرد بایک

تشر حسابی آنقدر ضایعش کرد که از خجالت مجبور شد خودش کلاس راترک کند.

اینهم ماجرای دانشگاه رفتن ما توی شهر مذهبی قم .

البته فقط یک چیز آخرشهم توی دلم مانده بود که به این گل پسر بگویم آنهم اینکه

عزیز دلم تو اگر ازهمین الان بااولین جلسه کلاس دانشجویی اینقدرخودت را

باخته ای که ازسرتکبرحاضری هرکسی را دست بیاندازی و هرکار خلاف اخلاقی

انجام بدهی پس وای به حال آینده ات و چه بهتر که همین الان درس وتحصیل

رارها کرده ودنبال یک کاردیگری بروی مگراینکه ظرفیت خوت رابالا ببری

و شاید یکی ازدلایل عمده ای که درکنار خیلی ازمشکلات دیگرم یک خورده

منهم در ادامه تحصیلاتم بیشتر مرددشدم همین جو بدی است که درمیان

خیلی ازقشرهای تحصیل کرده امان وجود داشته ودارد . ومیبینم تحصیلات در

جامعه ما بیشتر به یک پز تبدیل شده تا وسیله ای برای خدمت وشاید حتی فایده ای

هم دیگر برایش وجود نداشته باشد یعنی فایده عملی

السلام علیک یا بقیه الله فی ارضه

azad1359 — Sat, 16 Aug 2008 21:44:18 GMT

azad1359 — Fri, 15 Aug 2008 05:33:15 GMT

جنین 21 هفته ای به نام ساموئل الکساندر که در داخل رحم مادر احتیاج به عمل جراحی پیدا کرد و اگر از رحم خارج می شد ممکن نبود زنده بماند. دکتر برنر جراح این عمل بزرگ بودند و جنین را در داخل رحم مورد جراحی قرار دادند. در حین عمل جراحی جنین دست کوچکش را از شکافی که دکتر ایجاد کرده بود بیرون آورد و انگشت پزشک معالجش را فشرد و عکاس این صحنه ناباورانه را در تاریخ ثبت کرد. دست پسرک کوچکی که برای حس قدرشناسی از رحم بیرون آمد و انگشت دکتر را به خاطر تشکر، فشرد

سقف گذاری حرم ملکوتی امام حسین علیه السلام

azad1359 — Thu, 14 Aug 2008 22:18:18 GMT

السلام علیک یا اباعبدالله

آقا جان ! قربان آن بدن پاک و مطهرت که چند روز زیر آفتاب و زیر سم اسبها ماند.

آقا جان ! ای کاش منهم درصحرای کربلا بودم تا جان خود را فدای خاک پایتان میکردم

و تمام هستی ام راسایه بان بدن پاک و مطهرتان .